4 juni 2026
De Amerikaanse econoom Paul Krugman, winnaar van de Nobelprijs in 2008, stelt dat stablecoins geen praktische nut hebben. In een blogpost van 30 mei met de titel ‘Digital Corruption Takes Over DC’ uitte Krugman de mening dat “stablecoins geen duidelijk nuttige functie vervullen.” Hij voegde daaraan toe:
“Stablecoins kunnen niet worden gebruikt voor gewone aankopen, en er is niets wat je ermee kunt doen dat niet goedkoper en gemakkelijker kan met debetkaarten, Venmo, Zelle, bankoverschrijvingen, enzovoort.”
Hieruit blijkt dat Krugman zich afvraagt waarom iemand niet gewoon Amerikaanse dollars zou gebruiken in plaats van tokens die “vermeend zijn gedekt door dollars.”
Volgens Krugman bieden stablecoins één kenmerk dat traditionele betalingsmethoden niet hebben: anonimiteit. De anonimiteit die samenhangt met stablecoin-deposito’s wordt door hem gezien als een “waardevol kenmerk” voor criminelen die betrokken zijn bij activiteiten zoals witwassen, afpersing en de aankoop van illegale drugs. Hij merkte op:
“Met andere woorden, de enige economische reden voor stablecoins is het faciliteren van criminele activiteiten.”
In 1861 drukt de Amerikaanse federale overheid voor het eerst papiergeld om de Burgeroorlog te financieren. Voor die tijd waren goud en zilver de enige officiële valuta.
Voordat de federale overheid papiergeld begon uit te geven, gaven verschillende particuliere en ongereguleerde banken, aangeduid als antebellum banken, hun eigen papieren nota’s uit om dagelijkse transacties te vergemakkelijken. Gebruikers konden deze antebellum bankbiljetten te allen tijde inruilen voor goud of zilver. Krugman stelt echter dat de meeste van deze antebellum banken “wildcat banken” waren, opgericht met het enige doel gebruikers te bedriegen, wat leidde tot verwoestende bankruns in de jaren dertig.
Volgens Krugman fungeren stablecoins als de moderne versie van antebellum biljetten, met als enige verschil dat deze valuta’s een functie vervullen: zij nemen de rol van valuta-uitgevers op zich in de afwezigheid van federale biljetten. Krugman vergelijkt stablecoin-uitgevers dus met de antebellum banken van de 19e eeuw. Hij schreef:
“Dus, net als antebellum bankbiljetten, die particuliere valuta’s waren die ondersteund werden door de claim dat ze gedekt waren door goud en zilver, zijn stablecoins particuliere tokens die ondersteund worden door de claim dat ze gedekt zijn door dollars.”
Daarbij merkte hij op dat, net zoals de financiële crisis van 2008 werd veroorzaakt door ‘schaduwbanken’ die “voorzorgsmaatregelen voor regulering ontweken,” stablecoins eveneens een nieuwe soort schaduwbank zijn.
Krugman is van mening dat wetgevers die de Amerikaanse stablecoin-wet, bekend als de GENIUS Act, ondersteunen, een eigen belang hebben bij het aannemen van deze wetgeving. Volgens hem zijn sommige van deze wetgevers “waarschijnlijk” zich ervan bewust hoe stablecoins crimineel gedrag kunnen faciliteren. Hij voegde hieraan toe:
“Het is echter moeilijk iemand iets te laten begrijpen wanneer hun campagnebijdragen, en in sommige gevallen hun persoonlijke rijkdom, afhankelijk zijn van het niet begrijpen ervan.”
Stablecoin-uitgevers hebben herhaaldelijk geprobeerd gebruikers te verzekeren dat hun tokens grotendeels zijn gedekt door Amerikaanse schatkistbiljetten. Krugman legt echter uit dat deze praktijk een aanzienlijk risico vormt voor de Amerikaanse economie.
Dit komt omdat, net als bij een bankrun, als er een plotselinge toestroom van gebruikers is die hun stablecoins gelijktijdig willen inwisselen voor Amerikaanse dollars, dit de uitgevers zou dwingen tot een “vuurverkoop” van schatkistbiljetten. Dit zou op zijn beurt de rente verhogen en leiden tot een “run op de overheidsschuld,” wat de financiële stabiliteit van de gehele economie zou bedreigen. Hij merkte op:
“Het fundamentele punt is dat de groei en legitimering van stablecoins nieuwe risico’s voor de algehele financiële stabiliteit met zich meebrengt — allemaal in het kader van het vergemakkelijken van de criminaliteit.”
Krugman concludeert dat de overweging van de GENIUS Act aantoont dat Washington, DC, is veranderd in een stad die “indien niet volledig gecontroleerd door de digitale maffia, in ieder geval grotendeels is gekocht en betaald.”
Nic Carter, mede-oprichter van de blockchain-gegevensaggregator Coin Metrics en algemeen partner bij Castle Island Ventures, een risicokapitalenbedrijf dat zich richt op crypto en blockchain, is van mening dat Krugmans visie op stablecoins onjuist is. In een post op X op zondag schreef hij:
“Voor een ‘nobel’ winnend econoom is hij [Krugman] opmerkelijk misinformeerd over het onderwerp.”
Carter merkte op dat de meer dan 100 miljoen mensen die stablecoins gebruiken “zouden willen tegenspreken” dat deze geen nut hebben.
Carter stond niet alleen in zijn kritiek op Krugmans claims. In reactie op Carters post merkte Paul “Teddy” Fusaro, president van de crypto vermogensbeheerder Bitwise Asset Management, op dat het Krugman “opmerkelijk genereus” van Carter is om hem als “remarkably misinformed” te bestempelen.
Waarom gelooft Paul Krugman dat stablecoins geen nut hebben?
Krugman stelt dat stablecoins geen duidelijk nuttige functie vervullen en vrede dat er goedkopere en gemakkelijkere alternatieven bestaan voor dagelijkse transacties, zoals debetkaarten en digitale betalingsplatformen.
Hoe verhoudt de discussie over stablecoins zich tot de financiële stabiliteit?
Krugman waarschuwt dat de groei van stablecoins nieuwe risico’s voor de financiële stabiliteit met zich meebrengt, vooral in het geval van een bankrun waarbij veel mensen tegelijk hun stablecoins willen omruilen voor dollars.
Welke argumenten worden gebruikt door critici van Krugman?
Critici zoals Nic Carter betogen dat stablecoins wel degelijk nuttig zijn, aangezien meer dan 100 miljoen gebruikers ze dagelijks gebruiken voor verschillende transacties, wat aantoont dat ze een waardevolle rol spelen binnen het ecosysteem.
Bitcoin (BTC)
Ethereum (ETH)
XRP (XRP)
