Solana Krijgt Noodzakelijke Reset: 80% Van de Houders Zitten Onder Water

Solana bevindt zich in een crisis van de markstructuur, nu een aanzienlijk percentage van de investeerders met verliezen kampt. Dit gebeurt terwijl de blockchain Wall Street heeft weten te veroveren via spot Exchange-Traded Funds (ETFs), en de marktinzichten wijzen op een aanzienlijke opwaartse momentum. Desondanks ondervindt de native token, SOL, druk door een aanhoudende verkoopgolf, die heeft geleid tot een daling van 32% in de afgelopen maand, te midden van een bredere risicomijdende omgeving die Bitcoin rond $80.000 houdt.

In reactie hierop hebben de ontwikkelaars van het netwerk een radicale wijziging in het monetaire beleid van SOL voorgesteld, gericht op een versnelde overgang naar schaarste.

De pijn in de SOL-markt is onmiskenbaar zichtbaar op de blockchain. Terwijl de token rond de $129 noteert, schat het marktintelligentiebedrijf Glassnode dat ongeveer 79,6% van de circulerende supply momenteel wordt vastgehouden met onverwezenlijkte verliezen. Deze situatie wordt door Glassnode in een tweet als ‘top-heavy’ (bovenmatig zwaar) omschreven, een technische opzet waarbij een significant volume van munten tegen hogere prijzen is verworven, wat een muur van potentiële verkoopdruk creëert.

Historisch gezien lossen dergelijke extreme situaties zich op via één van de twee manieren: een golf van capitulatie of een langdurige periode van verwerking. Wat echter opvalt, is dat de verkoopgolf plaatsvond ondanks een constante belangstelling vanuit de traditionele financiële sector.

Sinds de lancering ongeveer een maand geleden hebben de Amerikaanse spot Solana ETFs ongeveer $510 miljoen aan netto-instroom verworven, wat de totale netto-activa heeft doen stijgen tot bijna $719 miljoen, volgens gegevens van tracker SoSoValue. Het feit dat deze fondsen blijven aantrekken terwijl de spotprijs daalt, toont een enorme liquiditeitskloof aan: traditionele houders en validators verkopen hun tokens sneller dan institutionele producten ze kunnen absorberen.

Voorstel SIMD-0411

Tegen deze achtergrond hebben bijdragers aan het Solana-netwerk op 21 november een nieuw voorstel gepresenteerd: SIMD-0411. Dit voorstel heeft tot doel de verkoopdruk rechtstreeks aan te pakken. De auteurs beschrijven het huidige emissieschema als een ‘lekke emmer’ die voortdurend houders verwatert.

Momenteel daalt de inflatie van Solana jaarlijks met 15%. Het nieuwe voorstel verdubbelt deze disinflatie naar -30% per jaar, waarbij de termijn-inflatievloer onveranderd blijft op 1,5%. Op deze manier gaat het netwerk deze mijlpaal bereiken tegen begin 2029, ongeveer drie jaar eerder dan eerder werd verwacht in 2032.

Dit is bedoeld als een eenvoudige aanpassing van een enkele parameter, waarmee de governance-zorgen en de risicobeoordelingen van instellingen op een soepele manier kunnen worden aangepakt. De economische implicaties zijn echter aanzienlijk. Basismodellering laat zien dat:

een aanbodschok kan optreden: de wijziging zou de cumulatieve uitgifte in de komende zes jaar met 22,3 miljoen SOL verminderen, wat ongeveer $2,9 miljard aan potentiële verkoopdruk verwijdert op basis van de huidige marktprijzen. Tegen het einde van het zesjarige venster zou de totale supply zich rond de 699,2 miljoen SOL bevinden, in vergelijking met 721,5 miljoen onder het huidige beleid.

Bovenop de basisprincipes van vraag en aanbod, beoogt het voorstel de incentive-structuur van de Solana-economie te hervormen. In de traditionele financiële wereld ontmoedigen hoge risicoloze tarieven (zoals staatsobligaties) risiconeming. In de crypto-sfeer vervullen hoge staking-rendementen een vergelijkbare functie. Aangezien de nominale staking-rendementen momenteel rond 6,41% schommelen, wordt kapitaal aangemoedigd om passief in de validatie te blijven, in plaats van in de DeFi-economie te treden.

Onder SIMD-0411 zouden de nominale staking-rendementen snel dalen: in jaar 1 naar ~5,04%, in jaar 2 naar ~3,48% en in jaar 3 naar ~2,42%. Door de ‘hurdle rate’ te verlagen, beoogt het netwerk kapitaal te dwingen zich van passieve staking te verplaatsen naar actieve toepassingen zoals lenen, liquiditeitsverschaffing of handel, wat de omloopsnelheid van geld op het netwerk zou verhogen.

Drie scenario’s voor waardering

Voor investeerders is de cruciale vraag hoe deze aanbodschok zich vertaalt in prijs. Analisten bekijken de impact vanuit drie potentieel verschillende perspectieven:

Het bear scenario: Langzame vertering. Als de vraag van gebruikers vlak blijft, zal de aanbodverlaging zich niet als een onmiddellijke katalysator manifesteren. De ‘ontlasting’ komt eerder door een tragere verkoopdruk dan een stijging in aankoop. In een markt waar vier op de vijf munten onder water zijn, zou dit resulteren in een geleidelijke stabilisatie in plaats van een V-vormig herstel.

Het basisscenario: Asymmetrische verkrapping. Als het netwerk zelfs maar een bescheiden groei in vraag ziet, komt het ‘vermenigvuldigings-effect’ in werking. Met 3,2% minder aanbod dat de markt over zes jaar binnenkomt, en ETFs die blijven zorgen voor een constante schuilplaats voor circulerende munten, verkleint de beschikbare float voor aankoop, wat een opzet creëert waar stabiele vraag de rigide aanbodstructuur ontmoet — historisch gezien een recept voor prijsstijging.

Het stierscenario: De deflatoire omkering. Solana verbrandt 50% van zijn basis transactiekosten. Momenteel overweldigt de uitgifte deze verbranding. Echter, zodra de inflatie daalt tot 1,5% (rond 2029), zou een hoge netwerkactiviteit het effect van de uitgifte volledig kunnen compenseren. In perioden met hoge doorvoer en aanhoudende pieken in DEX of derivatenvolume, zou het netwerk effectieve aanbodstagnatie of nettodeflatie kunnen ervaren, waardoor de waarde van het activum direct aansluit bij gebruik in plaats van op emissies.

Risico’s

De belangrijkste risicofactor ligt bij de validators die het netwerk beveiligen. Het verlagen van de inflatie snijdt in hun inkomsten. Het voorstel gaat echter uit van een activatietijd van ongeveer zes maanden, die samenvalt met de implementatie van de ‘Alpenglow’-consensusupgrade. Deze upgrade is ontworpen om de stemgerelateerde kosten voor validators drastisch te verlagen. De economische redenering is dat, terwijl de topline-inkomsten (beloningen) zullen dalen, de operationele kosten (stemkosten) ook zullen verminderen, waardoor de winstgevendheid voor de meerderheid van de node-operators gewaarborgd blijft.