Bitcoin, vaak gepresenteerd als toekomstig geld en een veilige haven in turbulente tijden, toont in de praktijk een andere dynamiek. Tijdens recente geopolitieke onrust, zoals de dreigingen van Trump omtrent tariefmaatregelen tegen NAVO-bondgenoten en speculaties over militaire acties in het Arctisch gebied, hebben investeerders hun posities in Bitcoin eerder verlaagd dan vergroot. Dit roept de vraag op: hoe waardeert de markt deze cryptocurrency ten opzichte van traditionele veilige havens zoals goud?
Wanneer we de cijfers beschouwen, zien we dat Bitcoin sinds 18 januari, het moment waarop Trump de eerste dreigingen van invoertarieven lanceerde in zijn streven naar de overname van Groenland, bijna 6,6% van zijn waarde heeft verloren. In schril contrast hiermee steeg goud met maar liefst 8,6%, naar recordhoogten nabij de $5.000 per ounce. Deze discrepantie kan deels verklaard worden door de verschillende manieren waarop deze activa zich gedragen in portefeuilles tijdens stressvolle perioden.
De altijd beschikbare handelsmogelijkheden van Bitcoin, gecombineerd met de diepe liquiditeit en onmiddellijke afwikkeling, maken het voor investeerders makkelijker om snel cash te genereren door deze digitale valuta te verkopen. In afwikkelingsprocessen van onzekerheid wordt Bitcoin al snel een type “automaat”, terwijl goud, hoewel minder gemakkelijk liquide te maken, eerder wordt vastgehouden. Deze eigenschappen veroorzaken dat Bitcoin zijn functie als ‘digitaal goud’ ondermijnt. Greg Cipolaro, Global Head of Research bij NYDIG, legt uit dat de voorkeur voor liquiditeit in tijden van stress Bitcoin duidelijker benadeelt dan goud.
De ineenstorting van leveraged posities (het gebruik van geleend geld om te investeren) heeft geleid tot een reflexieve verkoop van Bitcoin. Dit resulteert in een ongunstige cyclus tijdens zogenoemde risicomijdende markten. Kopers die tegen roestvrij staal aanleunen, vermijden in zulke situaties de volatiliteit van Bitcoin, terwijl goud zijn rol als een echt liquiditeitssink behoudt.
Een ander element dat de verkoopdruk op Bitcoin versterkt, zijn de grote houders van activa. Centrale banken hebben goud in recordhoeveelheden aangeschaft, wat zorgt voor een structurele vraag naar dit edelmetaal. Tegelijkertijd blijkt uit gegevens van NYDIG dat langetermijn-houders van Bitcoin hun posities verkopen, en dit wordt gestaafd door on-chain data die aangeeft dat oudere munten naar beurzen worden verplaatst. Deze stroom van verkopen creëert een “verkopersoverhang” die de prijs onder druk zet.
De huidige markten prijzen risico’s als episodisch, gedreven door kortetermijnschokken zoals tariefdreigingen en beleidskwesties. Goud heeft zich jarenlang bewezen als de ultieme bescherming tegen dit type onzekerheid, terwijl Bitcoin eerder aangepast is aan langdurige zorgen, zoals valutadevaluaties of soevereine schuldencrises. Cipolaro stelt dat goud uitstekend functioneert in situaties van onmiddellijke vertrouwensverlies, bijvoorbeeld bij oorlog of fiatdevaluatie die geen volledige systeemcrisis inleiden. Bitcoin, anderzijds, biedt een hedge tegen de langzame erosie van vertrouwen en monetair en geopolitiek onbehagen die zich over jaren aandient. Totdat de markten de huidige risico’s als fundamenteel gaan beschouwen, blijft goud de voorkeurskeuze voor risobeheer.
Waarom lijkt Bitcoin in tijden van onzekerheid minder te presteren dan goud?
Bitcoin is eenvoudig verhandelbaar en daardoor de eerste activa die investeerders verkopen om snel cash te genereren, terwijl goud vaak wordt vastgehouden in tijden van crisis.
Hoe beïnvloeden grote houders van Bitcoin de markt?
Grote houders, zoals langetermijn-investeerders die hun bitcoins verkopen, creëren een verkoopdruk die de prijs ondersteunt. Dit gebeurt terwijl centrale banken goud aankopen, wat leidt tot een stijging van de goudprijs.
Waarom beschouwen analisten goud nog steeds als de beste hedge in onzekere tijden?
Goud heeft zich bewezen als een veilige haven in situaties van directe risico’s terwijl Bitcoin beter presteert bij langdurige economische zorgen. Dit maakt goud nu de voorkeurswaarde in een risicovolle omgeving.
