De recente scherpe daling van Bitcoin naar $81.119 op 30 januari heeft de derivatenmarkt op zijn grondvesten doen schudden, waarbij gedwongen longsluitingen naar extreme niveaus zijn gestegen. Opmerkelijk is dat de perpetuele financiering echter positief bleef. Deze combinatie compliceert de gangbare interpretatie over de vraag of de markt al “schoon” is, of dat we ons nog steeds moeten voorbereiden op herhaalde liquidatiegolven.
On-chain analist Axel Adler Jr. heeft in zijn recente ochtendbrief gewezen op een “cascades van gedwongen sluitingen” in de afgelopen 24 uur, waarbij long liquidaties de overhand hadden. Zijn liquidatie-dominantie-indicator, die de verhouding tussen long- en short-liquidaties in de gaten houdt, bereikte ongeveer 97%, terwijl het 30-daags voortschrijdend gemiddelde steeg naar 31,4%. Wat dit in eenvoudige marktdynamiek betekent, is dat de druk om te deleveren zich aanzienlijk éénzijdig heeft gemanifesteerd, niet alleen op deze dag, maar als een duurzaam patroon over de afgelopen maand.
De reden waarom handelaren dit soort extremen nauwlettend volgen, is de neiging van liquidatieflows om te clusteren en daarna weer af te nemen, wat ruimte biedt voor een kortetermijnstabilisatie. Adler benadrukte deze dynamiek met de nodige voorzichtigheid, door erop te wijzen dat een “extreme” lezing niet hetzelfde is als een bevestiging dat verkopers klaar zijn.
“Oscillator-extremen vallen vaak samen met de culminatie van gedwongen verkopen en kunnen leiden tot kortetermijnstabilisatie. Dit is echter geen omkering signaal zonder bevestigingen – voor een duurzame scenario van een ‘lokale bodem’ is het belangrijk om ten minste een normalisatie van de oscillator naar nul of een daling van het 30-daags gemiddelde te zien.”
Hieruit volgt de eerste voorwaarde om te spreken van een “voltooid” deleveringstraject: de liquiditeitsonevenwichtigheid moet afnemen, in plaats van simpelweg te pieken.
De bredere spanning in de analyse van Adler is dat, ondanks de prijsafname en de liquidatiecascades, de financiering positief bleef: 43,2% op jaarbasis, volgens zijn gegevens. Hoewel dit ver onder de 100%+ niveaus van de pieken in oktober-november ligt, impliceert het nog steeds dat de markt bereid is om longposities aan te houden in plaats van beloningen voor shortposities te ontvangen.
Financiering weerspiegelt niet alleen sentiment, maar verbeeldt ook de druk op posities. Als financiering ondanks een verkoopgolf niet omdraait, kan dit betekenen dat longposities snel opnieuw worden opgebouwd, of dat de markt nooit volledig de bullish hefboom heeft ontbonden. Adler concludeert dat het laatste risico nog steeds aanwezig is.
“Positieve financiering te midden van enorme liquidaties verhoogt het risico op herhaalde deleveraging: dit betekent dat de markt snel genoeg terugkeert naar longposities of dat het niet klaar is om deze volledig te ontbinden. Volledige ‘derivaten capitulatie’ gaat vaak gepaard met financiering die overgaat naar neutrale of negatieve gebieden – dit is nog niet gebeurd.”
Met andere woorden, het liquidatie-evenement was misschien gewelddadig, maar de prikkels die in perpetuele contracten zijn vervat, blijven nog steeds neigen naar een vraag naar longposities. Dit is significant omdat het dezelfde kwetsbaarheid handhaaft: een nieuwe neerwaartse impuls kan net herladen longposities opnieuw in liquidatiefuel omzetten.
Adler vatte de gecombineerde signalen van de twee grafieken samen als een uitverkoop die misschien intens is, maar niet noodzakelijk definitief.
“Samen schetsen de twee grafieken een profiel van waarschijnlijk onvolledige deleveraging: liquidaties hebben longs extreem hard geraakt, maar de algehele positionering blijft bullish. De liquidatiecascades (long dominantie ~97%) zijn een symptoom van een overbelaste markt met longposities, maar zijn niet noodzakelijkerwijs een finale reiniging. Voortdurend positieve financiering (43% jaarbasis) kan aangeven dat de vraag naar longexpansie niet is verbroken en dat het deleveragingproces niet compleet is.”
Voordat deze bevestigingen zich aandienen, is de basisstelling in zijn analyse minder “definitieve capitulatie” en meer “onvolledige deleveraging”; een markt die al een keer leverages heeft afgevloeid, maar mogelijk nog steeds niet klaar is als de vraag naar longs intact blijft tijdens terugvallen.
Wat houdt de term ‘delveraging’ in?
Deleveraging verwijst naar het proces waarbij investeerders hun schulden en posities verminderen, vaak naar aanleiding van marktcorrecties of liquidaties. Het verharden van deze term wordt zichtbaar wanneer investeerders gedwongen worden hun posities te sluiten om verliezen te beperken, wat vervolgens kan leiden tot een golf van verkopen.
Waarom is positieve financiering relevant voor longposities?
Positieve financiering duidt erop dat er meer vraag is naar longposities dan naar shortposities, hetgeen betekent dat investeerders bereid zijn om extra kosten te dragen om hun langlopende posities te behouden. Dit kan een indicatie zijn dat de marktsentimenten nog steeds optimistisch zijn, ondanks recente prijsdalingen.
Welke signalen kunnen wijzen op een einde van de deleveraging?
Een einde van de deleveraging kan worden gesignaleerd door een daling van liquidaties in combinatie met stabilisatie in de prijs, een normalisatie van de liquidatiebalans en een terugkeer van de financiering naar neutrale of negatieve niveaus. Dit zou erop wijzen dat de marktdynamiek richting meer stabiliteit evolueert.
