4 juni 2026
Bitcoin-mining hangt momenteel in sterkere mate af van subsidies dan van de vraag. Gezien de aankomende aanpassing van de moeilijkheidsgraad, die door CoinWarz wordt geschat op 18 april 2026, is de aandacht gevestigd op de schatting dat de moeilijkheidsgraad van 138,97 triljoen naar 132,14 triljoen zal dalen, een afname van 4,91%. Deze cijfers zijn belangrijk, maar wat eronder ligt, is nog veel bepalender voor de toekomst van mining.
De recente gegevens van YCharts, gebaseerd op Blockchain.com, tonen aan dat de dagelijkse Bitcoin-transactiekosten op 8 april op 2,443 BTC stonden, wat een daling van 69% betekent ten opzichte van een jaar geleden. Terwijl de bloksubsidie vaststaat op 3,125 BTC en het netwerk dagelijks ongeveer 144 blokken produceert, dragen de transactiekosten nog altijd maar een fractie bij aan de inkomsten van miners.
Hierdoor rijst de vraag: wat bepaalt daadwerkelijk het voortbestaan van miners als de transactiekosten laag blijven? Dit antwoord begint met de inkomstenstructuur, gevolgd door de kostenstructuur, en uiteindelijk de aanpassingsstructuur. De inkomsten zijn nog steeds vooral afhankelijk van subsidies en de Bitcoin-prijs.
Bitcoin-miners ontvangen uit twee hoofdbronnen hun vergoedingen: de subsidie en de betalingen voor transactiekosten. De subsidie is de protocolgebonden uitgifte die aan elk blok is gekoppeld, terwijl de transactiekosten de extra verplichte betalingen zijn die gebruikers doen om hun transacties bevestigd te krijgen.
In een sterke on-chain omgeving speelt de laag voor transactiekosten een belangrijke rol in de economische structuur voor miners. In zwakkere omgevingen komt deze laag in de vergetelheid, waardoor miners veel directer afhankelijk worden van de marktprijs van Bitcoin.
De huidige omstandigheden vallen duidelijk onder deze laatste categorie. Een recente analyse van mempool.space toont aan dat laag-, midden- en hoogprioritaire transacties zich rond 1 sat/vB bevinden. YCharts geeft aan dat de gemiddelde transactieprijs op 8 april neerkwam op $0,3335, wat een daling van 80,53% ten opzichte van vorige jaar betekent. Het netwerk functioneert nog steeds zonder problemen, de blokken worden nog steeds gemined en gebruikers hebben toegang tot blokruimte tegen lage kosten.
Voor miners heeft dit duidelijke gevolgen. De inkomsten uit transactiekosten bieden op dit moment nauwelijks extra steun. De Bitcoin-prijs lag rond de $71.800 op 10 april, wat een stijging betekent van 7,4% in de afgelopen week en 3,1% in de afgelopen 30 dagen. Deze stijging is gunstig, maar dit gebeurt vooral door de waarde van de subsidies, en niet door een herstel van de vraag naar blokruimte door gebruikers.
De ongelijkheid tussen subsidiekosten en transactiekosten is aanzienlijk. Bitcoin produceert dagelijks zo’n 144 blokken, wat neerkomt op ongeveer 450 BTC aan nieuwe subsidies per dag, voordat er ook maar iets aan transactiekosten is berekend. De totale transactiekosten van 2,443 BTC op 8 april suggereren dat deze kosten slechts een fractie van 1% van de totale minerinkomsten in BTC-termen bijdragen.
Daarom is de vraag cruciaal: wat houdt miners in leven wanneer de bijdrage van de transactiekosten zo minimaal is? De aanpassing aan een lagere moeilijkheidsgraad kan de economie op niveau van de vloot verbeteren, omdat miners minder rekenkracht nodig hebben om een blok te vinden, wat de druk op hen kan verlichten. Toch zal de overlevingskans van miners de komende weken grotendeels bepaald worden door de prijs, efficiëntie, energieprijzen, schuldenlasten en de financiële discipline van hun schatkisten.
Wanneer de inkomstenstructuur wordt teruggebracht tot subsidies en de prijs, wordt de kostenstructuur veel duidelijker. De overlevingskans van miners hangt af van wie Bitcoin kan produceren tegen een kostprijs die voldoende ruimte laat voor een gezonde cashflow. Dit is een complexe afweging, waarbij elektriciteitskosten, de efficiëntie van de apparatuur, hostingkosten, de hoogte van schulden en de flexibiliteit van de schatkist allemaal een cruciale rol spelen.
CoinShares biedt hierin de helderste externe kader. In hun rapport over de miningresultaten van Q1 2026 geven ze aan dat Q4 2025 het moeilijkste kwartaal was voor miners sinds de halvering in 2024. De gewogen gemiddelde productiekosten voor publieke miners lag in die periode rond de $79.995 per BTC.
Deze cijfers illustreren hoe smal de spread is geworden in de genoteerde sector. CoinShares wijst er bovendien op dat elke miner die onder een S19 XP werkt en meer dan 6 cent per kilowattuur betaalt, verlies lijdt bij een kostenstructuur van $30 per PH/dag.
Dit resulteert in een scherpere driedelige hiërarchie: de eerste laag omvat de laagste kostenoperators met moderne apparatuur, gunstige energiebronnen en balansstructuren die schokken kunnen opvangen zonder gedwongen verkopen. Deze miners ondervinden nog steeds druk door de lage kosten van de transacties, maar hebben voldoende efficiëntie en financiële ruimte om het hoofd boven water te houden. Hun probleem betreft vooral margecompressie, in plaats van onmiddellijke overlevingskwesties.
De tweede laag bestaat uit de gematigde operators. Deze kunnen nog steeds levensvatbaar blijven, maar alleen met strenger schatkistbeheer, meer selectieve investeringsbeslissingen, en minder expansie. Ze kunnen de komende weken blijven opereren als de Bitcoin-prijs standhoudt en als de verwachte moeilijkheidsgrens omtrent de huidige verwachtingen blijft. Echter, ze beschikken over veel minder speling dan de topklasse, vanwege het gebrek aan steun van de transactiekosten.
De derde laag, die in de meeste problemen verkeert, omvat de oudere, duurdere vlootbedrijven, operators met verouderde machines en slechte energie-economieën. Dit zijn de miners die als eerste zullen breken; hun verhaal draait niet meer om groei, maar om inkrimping, machine-uitval, opportunistische verkopen van de schatkist, en het afwegen van investeringen in hun uitrusting.
Dit is de kritische verhouding waarin miningresultaten vaak verborgen blijven. Het prijsniveau blijft cruciaal, hoewel voornamelijk als invoer voor de hashprijs en cashmarges. CoinShares schat dat de hashprijs kan stijgen tot ongeveer $37 per PH/dag als de Bitcoin-prijs terugkeert naar $100.000, en tot ongeveer $59 per PH/dag als de prijs $126.000 zou bereiken.
Deze schattingen tonen aan hoe snel de omstandigheden kunnen verbeteren met een prijsverhoging. Tegelijkertijd verklaart het waarom de huidige omgeving zo gespannen blijft. Bitcoin heeft zich weliswaar gestabiliseerd, maar bevindt zich nog steeds ver onder de niveaus die een breed vertrouwen binnen het miningsegment zouden kunnen creëren.
Dit benadrukt weer dat schatkistbeheer nu belangrijker is dan ooit. Operators met een sterke schatkist kunnen doorzwemmen tijdens periodes van zwakke kosten en middellange hashprijzen. Daarentegen moeten operators met minder flexibiliteit eerder beslissingen nemen over het verkopen van BTC, het verlagen van investeringen, het stilleggen van oudere systemen, of het terugtrekken van marginale sites. In een markt waarin subsidies bijna al het werk verrichten, wordt schatkistbeheer een integraal onderdeel van het productiemodel.
Wanneer de inkomsten mager blijven en de kostenstructuur aangescherpt wordt, zullen miners zich moeten aanpassen. Wat gebeurt er als puur Bitcoin-mining niet meer voldoende operationele ruimte biedt?
De eerste aanpassing is curtailment. Daarbij schakelen operators duurdere machines uit, verminderen ze de blootstelling op zwakkere locaties, en bewaren ze contanten in afwachting van betere prijskansen of een gunstiger moeilijkheidsprofiel.
De tweede stap is fleet triage. Het beschikbare kapitaal wordt aangewend voor de meest efficiënte apparatuur en de best presterende locaties. Oudere machines blijven alleen online als ze tenminste hun energie- en hostingkosten kunnen dekken.
De derde benadering is strategische diversificatie, waarbij miners zich gaan richten op mogelijkheden buiten enkel Bitcoin-mining. Ze onderzoeken wat hun energie, grond, koeling en datacenter-assets kunnen opleveren in aangrenzende markten. Deze prognose zegt veel over hoe miners hun opties rangschikken. Een locatie met voldoende stroomtoegang en mogelijkheden voor datacentra kan mogelijk meer opleveren met een ander type werk dan met Bitcoin-mining in een omgeving met lage kosten. Zwakke kosten verlagen ook de aantrekkelijkheid van mining in vergelijking met andere computationele bedrijven die om dezelfde infrastructuur strijden. Een miner heeft geen ideologisch geloof nodig om deze verschuiving te omarmen.
De aanstaande resetperiode biedt de markt echter een duidelijke nabijgelegen test. CoinWarz plaatst de volgende moeilijkheidsaanpassing op 18 april, met een verwachte daling naar 132,14 triljoen. Als die aanpassing zoals verwacht uitvalt, kan dit miners enige verlichting bieden op het gebied van output-economieën. De vragen die volgen, zijn echter veel cruciaal: verandert er daadwerkelijk iets in de kostenlaag?
Een betekenisvolle verbetering zou een hogere Bitcoin-prijs, een duidelijke toename van transactiekosten, of idealiter een combinatie van beide vereisen. Zonder een herstel van de kosten zijn miners nog steeds afhankelijk van subsidies en de prijs om te overleven.
In de komende weken zullen de winnaars waarschijnlijk de miners zijn met efficiënte apparatuur, betere energie-economieën, sterkere controle over hun schatkisten en voldoende strategische flexibiliteit om hun vermogen aan te passen waar de opbrengsten het hoogste zijn.
De verliezers zijn waarschijnlijk de miners die afhankelijk zijn van kostenondersteuning om hun verouderde apparatuur, hoge energieprijzen of fragiele balansen te compenseren.
Hoewel Bitcoin-mining nog steeds blokken volgens schema produceert, kan de volgende moeilijkheidsaanpassing operators enige verlichting bieden.
De onderliggende situatie blijft onveranderd. De vraag naar blokruimte brengt weinig in het laadvermogen, en de overlevingskans voor miners wordt bepaald door wie het langst kan volhouden in een omgeving met zwakke kosten, totdat de prijs, de kosten of beide verbeteren.
Welke rol speelt de subsidie in de Bitcoin-mining?
De subsidie is de belangrijkste bron van inkomsten voor miners en staat vast bij 3,125 BTC per blok. Deze subsidie is cruciaal, met name in tijden van lage transactiekosten, omdat zij voor het leeuwendeel van hun inkomsten zorgt.
Wat zijn de grootste uitdagingen voor miners momenteel?
De grootste uitdagingen voor miners zijn de onzekere energieprijzen, verouderde apparatuur en de afhankelijkheid van subsidies in plaats van transactiekosten. Met transactiekosten die nauwelijks bijdragen, wordt hun overlevingskans sterk afhankelijk van de marktprijs van Bitcoin.
Hoe reageren miners op de huidige marktcondities?
Miners passen hun strategieën aan door hogere kostenmachines uit te schakelen, zich te concentreren op de meest efficiënte apparatuur en diversificatie naar andere posities in de markt, zoals AI en HPC, te overwegen om hun activa beter te benutten.
Bitcoin (BTC)
Ethereum (ETH)
XRP (XRP)
