4 juni 2026
Er is momenteel een fundamentele herverdeling van kapitaal aan de gang. Wat voorheen veilig werd opgeslagen in boekhoudkundige bankrekeningen, vloeit steeds meer naar volledig gefinancierde, blockchain-gebaseerde financiële systemen. Van stablecoins zoals USDC en USDT tot getokeniseerde staatsobligaties, zowel institutionele als particuliere investeerders zoeken naar programmeerbaarheid, wereldwijde interoperabiliteit en waargenomen veiligheid.
Dit is meer dan een simpele migratie van geld; het betreft een herplatformisering van de financiële infrastructuur. In deze analyse verkennen we de risico’s, mechanismen en strategische reacties op deze verschuiving en onderzoeken we of een hybride systeem kan ontstaan voordat fundamentele breuken in het systeem zichtbaar worden.
In de traditionele bancaire wereld opereren commerciële banken op basis van fractionele reserves. Deposito’s zijn maar gedeeltelijk gedekt, en banken creëren geld door middel van leningen. Dit model biedt hoge kapitaalefficiëntie en flexibiliteit; banken kunnen de economische groei ondersteunen door krediet uit te breiden, maar dit gaat ten koste van kwetsbaarheid, mismatches qua looptijden en een systemische afhankelijkheid van centrale banken. Betaalinfrastructuren zoals ACH, SEPA en kaartnetwerken vertrouwen op netting, kredietlijnen en vertragingen in de afwikkeling. Liquiditeit wordt beheerd via een netwerk van intermediairs en backstops.
Tegenover deze traditionele aanpak staan de stablecoins, die opereren op basis van een één-op-één reserve. Transacties worden direct, transparant en onomkeerbaar afgehandeld. Echter, deze systemen vereisen voorafgaande financiering en elimineren door ontwerp endogene kredietcreatie. Liquiditeit moet volledig beschikbaar zijn voordat transacties plaatsvinden. Deze rigide structuur biedt een minimalisering van vertrouwen en atomiciteit (het vermogen om transacties als onlosmakelijk te beschouwen), maar introduceert ook een kapitaalintensie en operationele lasten wanneer ze interfacing hebben met traditionele financiële instellingen.
Het concept van “eenduidigheid van geld” wordt uitgedaagd door deze kloof: stablecoins kunnen niet naadloos fungeren als vervanging voor fractionele bankdeposito’s, tenzij er diepgaande interoperabiliteit en gesynchroniseerde afwikkeling is opgezet.
Een groeiend aandeel van de wereldwijde liquiditeit migreert naar stablecoins. Deze verschuiving vertegenwoordigt meer dan enkel technologische voorkeur; het is een wijziging in de monetaire architectuur. Zoals Marvin Barth uitlegt, kan dit effectief een moderne versie van het Chicago Plan implementeren, waarbij banken worden gedisintermedieerd en depositogeld wordt vervangen door full-reserve alternatieven.
De verschuiving van kapitaal van bankrekeningen naar stablecoins vermindert de toegang van de bankensector tot goedkope financiering, verhoogt de concurrentie voor deposito’s, en kan kredietcontracties noodzakelijk maken. In zijn totaliteit vergrendelt deze migratie kapitaal in instrumenten die, hoewel liquide, niet economisch zijn geallieerd. De implicaties strekken zich verder uit dan de banken: naarmate stablecoin-uitgevers investeren in staatsobligaties en repo’s, verdringen ze andere kredietgebruikers, vervormen ze de markten voor kortetermijnfinanciering, en verhogen ze de systemische liquiditeitsbehoeften.
Stablecoins beloven directe afhandeling en wereldwijde reikwijdte, maar hun volledig gereserveerde ontwerp introduceert fricties die het kredietgebaseerde banksysteem nooit heeft hoeven onder ogen zien. Aangezien een stablecoin niet op zijn eigen balans kan lenen, moet elk rendement komen van het nemen van expliciet risico elders — risico dat grote instellingen slechts accepteren wanneer compensatie, helderheid en infrastructuur voldoende zijn.
De echte kosten van on-chain rendement. Om iets boven nul te verdienen, moeten reserves worden ingezet in DeFi-leningen, actieve validatiediensten of gestructureerde rendement-producten zoals tranchingprotocollen, die allemaal nieuwe lagen van krediet- en smart contract-blootstelling met zich meebrengen. Vooraf financieren van beide zijden van een transactie. Zoals blijkt uit ons onderzoek naar fiat versus stablecoin afhandeling, moet een deelnemer vaak volledige onderpand in twee plaatsen tegelijk aanhouden, waardoor balanscapaciteit wordt geblokkeerd die anders rendement zou kunnen genereren.
Liquiditeitsdruk door mismatched finaliteit. De markten moeten kapitaal gelijktijdig in ‘directe’ on-chain systemen en in langzamere, batchverwerkte bankrails parkeren om de twee werelden te verzoenen.
Voelend dat deze druk toenam, heeft JPMorgan tokenized deposits gelanceerd — programmeerbare, on-chain claims op de eigen verplichtingen van de bank die nog steeds binnen een fractioneel-reserve, gereguleerd kader blijven. Met deze zet stelt de bank zich ten doel om:
De controle over klantbalansen en bijbehorende kredietrelaties te behouden, de gebruikerservaring van stablecoins te bieden zonder de monetaire controle op te geven, en een vervroegd grote migratie van deposito’s naar derde partijen zoals Circle of PayPal te voorkomen. Het is in wezen een defensieve zet: breng deposanten op de blockchain voordat stablecoins het wegnemen. De architectuur is technisch elegant, maar niet zonder compromissen.
Gebruikers kunnen atomische, onomkeerbare afwikkeling aannemen, maar het onderliggende bezit blijft ingebed in een creditsysteem dat onderhevig is aan looptijdtransformaties en regelgevende interventies — een ondoorzichtigheid die sterk contrasteert met de transparante reserve-ethos van niet-fractionele stablecoins.
Concepten zoals dat van JPMorgan roepen een interessante vraag op. Kunnen we de binaire keuze tussen rigide, volledig gefinancierde systemen en elastische, kredietgenererende banken vermijden? Opkomende oplossingen suggereren dat dit kan:
Ubyx: gestructureerde tranching om echt rendement te creëren uit risicospreiding.
Verzekeringen: gereguleerde verzekerings-overlay’s met idle cryptocurrency als onderpand.
Tokenized T-bill wrappers: rendement met een minimaal kredietrisico.
Deze hybride modellen zijn gericht op het balanceren van kapitaalefficiëntie met transparantie en programmeerbaarheid. Ze zijn niet zonder fricties, maar zijn functioneel.
Geld zelf splijt zich in meerdere vormen, zowel on-chain als off-chain, echter is de pool van inzetbaar kapitaal eindig. De wedstrijd tussen fractionele-reservebanken en niet-fractionele stablecoins is daarom een strijd om wie digitaal dollars kan uitgeven, afhandelen en de spread kan verdienen. Wanneer onbeheerd, kan deze verschuiving de kredietcreatie en de liquiditeitsbuffers die traditionele financiën ondersteunen, ondermijnen. Goed aangestuurd, belooft het een veiliger, sneller, en meer programmeerbare financiële infrastructuur.
Het landschap consolideert rond spelers die in staat zijn om beide werelden van geld te overbruggen: gespecialiseerde intermediairs zoals Sentora, Stripe, Visa en andere fintechs die zijn ontworpen voor cryptorellen, absorberen de pijn van conversie, bewaring en risicobeheer. Kapitaalefficiënte protocollen die rendement genereren uit echte economische activiteit in plaats van tijdelijke token-incentives.
Banken die zich aanpassen door deposito’s te tokeniseren en tegelijkertijd de kracht van hun eigen balansen te behouden. De werkelijke winnaars zullen degenen zijn die kunnen intermediairen tussen de twee monetaire systemen en de kapitaalintensiteit van hun onderlinge verbindingen verminderen.
Hoe ziet de toekomst eruit voor stablecoins?
Stablecoins zullen waarschijnlijk blijven evolueren, met een toenemende inzet op robuuste interoperabiliteit en de toepassing van hybride modellen die de voordelen van zowel niet-fractionele als fractionele systemen combineren.
Wat zijn de grootste risico’s verbonden aan de verschuiving naar blockchain-gebaseerde systematiek?
De risico’s liggen in de illiquiditeit en de blootstelling aan cryptomarkten, vooral wanneer gevestigde financiële instellingen proberen zich aan te passen en nieuwe systemen aanvaarden met een nog onvolledig regulatorisch kader.
Wat betekent de opkomst van tokenized deposits voor traditionele banken?
De opkomst van tokenized deposits dwingt traditionele banken om hun modellen te heroverwegen en innovatieve diensten te ontwikkelen die concurreren met de voordelen die stablecoins bieden, zonder hun kernactiviteit te verliezen.
Bitcoin (BTC)
Ethereum (ETH)
XRP (XRP)
